"Deadwood" seizoen 1

(meerdere regisseurs, idee van David Milch, 2004)

Ik heb examens dus ga hier niet te veel woorden aan vuil maken. Deadwood is alweer een absolute topper van maatschappij HBO (The Sopranos, Extras, The Wire...). Gewoon gaan kopen en genieten!

Auch Zwerge Haben Klein Angefangen

(Werner Herzog, 1970)

Een groep dwergen komen in opstand tegen hun opzichters. De rebellie neemt al snel grote proporties aan. Ze vernielen alles wat ze tegenkomen en ook van wat dierenmishandeling schrikken ze niet terug.
Dit is wel een zeer rare film van Werner Herzog: in heel het verhaal is amper een plot te ontdekken, en er zit veel herhaling in de film (de rondrijdende auto, de kippen...). Alles is vrij basic en visueel kon het veel beter, zeker naar wat we gewoon zijn van Herzog. Qua originaliteit hebben we echter niet te klagen: in heel de film zien we alleen maar dwergen die zich samen goed amuseren met de allersimpelste dingen en dat is naar mijn weten ongezien. Meest memorabel aan deze film: de scene waarbij de groep een optocht houden met een aan een kruis genageld aapje en de allerkleinste dwerg Hombre, en dan vooral zijn stem en wel zeer aparte lach. Zeker de moeite waard om eens te zien!

7/10

The Terror

(Roger Cormen, 1963)

Een Frans soldaat Andre Duvalier (Jack Nicholson) is gescheiden geraakt van zijn eenheid en zwerft maar wat rond. Tot hij een glimp opvangt van een mysterieuze vrouw. Hij volgt haar, en komt al snel aan bij het kasteel van Baron Von Leppe (Boris Karloff). Hij ontdekt dat de vrouw de geest is van Barones Von Leppe, die 20 jaar eerder een gewelddadige dood stierf en nu uit is op wraak...
Een tegenvaller, echte horror kun je dit niet meer noemen. Na The Pit and the Pendulum en The Trip had ik toch wat meer verwacht van deze Corman. De regisseur schoot de film in slechts vier dagen, gebruik makend van dezelfde set en acteurs van zijn vorige film, The Raven. De film moest het dan ook alleen maar hebben van de bekende namen Nicholson en Karloff, hoewel die ook maar ondermaats acteren in The Terror.

5.5/10

"The Black Adder"

(Martin Shardlow, 1983)

Het eerste seizoen van de Blackadder-reeks speelt zich af tussen 1484 en 1498. In dit eerste seizoen speelt Rowan “Mr. Bean” Atkinson de rol van Edmund, de nogal sukkelige hertog van Edinburgh. Aan zijn zijde staat het al even grappige duo Baldrick en Percy. Edmund staat altijd in de schaduw van zijn broer Harry, de troonopvolger en is daar niet echt tevreden mee. Hij probeert op verschillende manieren het recht op de troon op te eisen, maar als het eenmaal tot een confrontatie komt dan druipt hij het af. Edmund, Baldrick en Percy moeten zich elke aflevering opnieuw uit de hachelijkste situaties redden: zo doodt Edmund per ongeluk de koning, wordt hij fel tegen zijn zin benoemd tot aartsbisschop, worden ze beschuldigt van hekserij, of wordt Edmund uitgehuwelijkt aan de lelijkste prinses van Europa…
The Black Adder verwijst heel dikwijls naar Shakespeares MacBeth, en de filmliefhebbers zullen ongetwijfeld ook wel de verwijzingen vinden naar o.a. Monty Python’s Life of Brian of zelfs Shichinin No Samurai van Kurosawa.
Het eerste seizoen van Blackadder had destijds weinig succes en er was zelfs sprake van onmiddelijke stopzetting van de serie. Uiteindelijk kregen ze een veel kleiner budget, maar kwamen er veel meer geslaagde grappen dankzij de toevoeging van Ben Elton aan het schrijversteam. Een aanrader!

The Palm Beach Story

(Preston Sturges, 1942)

Geraldine en Tom Jeffers zitten in financiële moeilijkheden. Tom heeft een geweldige uitvinding bedacht, maar kan niemand vinden om zijn project te financiëren. Geraldine besluit om van Tom te scheiden en een rijke man te trouwen, die dat geld wel kan ophoesten. Door een stom, maar vooral grappig toeval belandt ze in de armen van één van de rijkste mannen op aarde. Tom blijft niet bij de pakken zitten en gaat Geraldine achterna om hun huwelijk te redden.

Dit is ondertussen al mijn vierde aanraking met Preston Sturges' films en mijn interesse voor zijn films blijven groeien. In de hoodrollen zien Claudette Colbert en Joel McCrea, die voor de tweede keer samenwerkte met Sturges na het al even geweldige Sullivan's Travels. Typisch weer zijn het snelle tempo, net als de dialogen. Wat ook opvalt zijn sommige grappige bijrolletjes als 'The Wienie King' en Toto. Eén van de laatste klassieke komedies, en terecht!

8/10

"Alfred Hitchcock Presents" seizoen 1 (afl. 1-7)

(meerdere regisseurs, gepresenteerd door Alfred Hitchcock, 1955)

Tussen 1955 en 1962 verscheen Alfred Hitchcock wekelijks op het televisiescherm van miljoenen mensen. Hij presenteerde iedere keer een nieuwe kortfilm in zijn Alfred Hitchcock Presents. Een paar van deze kortfilms regisseerde hij zelf, maar het merendeel was afkomstig van minder bekende filmregisseurs. Oorspronkelijk duurde elke aflevering een 25-tal minuten, maar de serie had zo’n groot succes dat de lengte werd verlengd naar 60 minuten. Deze serie verscheen onder de naam The Alfred Hitchcock Hour.
Ik heb de eerste dvd net afgekeken met aflevering 1 tot en met 7.

1. Revenge (Alfred Hitchcock, 1955) 7/10
Na een zenuwinzinking verhuist Elsa, samen met haar man Carl, naar een rustig dorpje. Als Carl op een dag terugkomt van zijn werk, vindt hij haar bewusteloos op de grond. Ze staat vol met blauwe plekken en zegt aangevallen te zijn. Uit op wraak beslissen Carl en Elsa, die denkt dat ze de man wel zou herkennen, de aanvaller zelf op te sporen.

2. Premonition (Robert Stevens, 1955) 7.5/10
Een vreemd voorgevoel doet de succesvolle componist Kim na vier jaar terugkeren naar zijn familie. Hij verneemt dat zijn vader een hartaanval heeft gehad en overleden is, ondertussen al vier jaar geleden. Zijn vader had echter nooit hartproblemen gehad. Kim gaat zelf op onderzoek uit en gaandeweg ontdekt hij nog meer onwaarheden.

3. Triggers in Leash (Don Medford, 1955) 7.5/10
Het blijkt een rustige dag te worden voor restaurantuitbaatster Maggie. Tot plots Del en Red opdagen. Na een uit de hand gelopen spelletje poker zijn ze vastberaden elkaar om het leven te brengen. Maggie doet haar uiterste best om de twee mannen te overhalen om het niet te doen.

4. Don’t Come Back Alive (Robert Stevenson, 1955) 6.5/10
Frank en Mildred zitten in financiële problemen: de rekeningen stapelen zich op en Frank’s nieuwe baan begint pas over een maand. Het echtpaar besluit om hun levensverzekering te claimen om zo 25.000 dollar te verdienen. Die krijgen ze echter pas als men een lichaamt vindt, of zeven jaar na verdwijning indien geen lijk gevonden wordt. Mildred neemt het dappere besluit om van identiteit te veranderen en verdwijnt uit het leven van Frank.

5. Into Thin Air (Don Medford, 1955) 7/10
Diana Winthrop en haar moeder zijn op weg naar huis en ze houden een tussenstop in Parijs. Diana’s moeder is plots ziek geworden en een dokter wordt erbij gehaald. De dokter zendt Diana naar zijn vrouw om een geneesmiddel te gaan halen. Wanneer Diana vele uren later terug arriveert in het hotel blijkt dat haar moeder verdwenen is en iedereen ontkent hun te herkennen. Ze is radeloos en belt de Britse Ambassade. Al vrij snel wordt duidelijk dat de hoteleigenaar en het personeel haar iets verzwijgen.

6. Salvage (Jus Addiss, 1955) 6.5/10
Danny is net vrijgekomen uit de gevangenis. Tijdens zijn vijf jaar celstraf is zijn eveneens misdadige broer verraden en doogeschoten door de politie. Lois was de vrouw die hem veraden heeft, en Danny gaat op zoek naar haar, vastbesloten om haar te vermoorden. Als hij haar eenmaal gevonden heeft, valt hij meteen voor de charmes van Lois. Ze worden zakenpartners en Lois beleeft de gelukkigste tijd van haar leven, of dat denkt ze toch.

7. Breakdown (Alfred Hitchcock, 1955) 8/10
William Callew is een succesvol zakenman die er niet voor terugdeinst om mensen zonder enige reden te ontslaan. Als hij op een dag terugrijdt naar huis, raakt hij betrokken in een verkeersongeval. Als hij terug bij bewustzijn komt, stelt hij vast dat hij volledig verlamd is en niet kan bewegen of praten. Iedereen denkt dat hij dood is en William wordt zich bewust van zijn vreselijke lot als hij geen teken van leven kan geven.

Kiss Me Deadly

(Robert Aldrich, 1955)

Mike Hammer, een detective, moet op een avond uitwijken voor een vrouw die midden op de weg staat. Even later worden ze van de weg geduwd en voor dood achtergelaten. Mike herstelt wonerbaarlijk en besluit om zelf op onderzoek uit te gaan. Voor hij het zelf goed en wel beseft is hij verwikkeld in een ingewikkeld complot.

Kiss Me Deadly is moeilijk een gewone film-noir te noemen. Er zitten wel de typische noir-elementen in zoals de detective die ongewild in een complot verzeild geraakt, de 'femmes fatales', voice-overs en natuurlijk de contrastrijke belichting. Nieuw is het dreigende element van atoomwapens (volledig analoog met de toen heersende spanning tijdens de Koude Oorlog). De spanning wordt opgebouwd gedurende heel het verhaal maar dan eindigt de film toch in mineur. Leuk om te weten: Aldrich veroorzaakte met deze film grote commotie bij de zogenaamde Kefauver Commissie die Kiss Me Deadly aanduidde als een bedreiging voor de Amerikaanse jeugd. Ondanks het wat teleurstellende einde toch een genietbare film.

7/10

Teenagers from Outer Space

(Tom Graeff, 1959)

Ik weet niet hoe het komt, maar science-fiction films uit de jaren '50 blijven me fascineren. Films gelijk deze blijven me altijd boeien, ook al gaat het in 90 % van de gevallen over hetzelfde: de Aarde wordt bedreigd door iets wat buiten het menselijk verstand gaat. Teenagers from Outer Space vormt hierop geen uitzondering. De buitenaardse Derek landt samen met zijn team op de Aarde. Al redelijk snel wordt duidelijk wat ze van plan zijn: ze zoeken een kweekplaats voor hun 'Gargons'. Deze monsters (die verdacht veel lijken op onschuldige kreeften ;-)) vormen het basisvoedsel voor de bevolking van Derek's planeet, maar ze worden zo groot dat ze hun planeet onveilig maken. Derek verzet zich tegen deze vreselijke plannen en weet te ontsnappen. Samen met Betty Morgan beslist hij de plannen te dwarsbomen...

Tom Graeff's carrière was geen lang leven geschoren: Teenagers from Outer Space was zijn tweede en meteen ook laatste film als regisseur. Alles aan deze film is dan ook amateuristisch: de slechtste special effects die ik ooit zag in een jaren '50 science fiction film, de acteerprestaties zijn ondermaats, slecht beeld en geluid... Kortom allemaal elementen wat het in mijn ogen zo'n leuke film maakt. Van dit soort films moet je gewoon geen al te hoge verwachtingen hebben en dan valt het allemaal wel mee.

5.5/10

Spellbound

(Alfed Hitchcock, 1945)

Hitchcock en de complexiteit van het onderbewustzijn van de mens lijken wel voor elkaar gemaakt. Spellbound gaat over de jonge psychologe Constance (Ingrid Bergman) die stapelverliefd wordt op Dr. Edwards (Gregory Peck). Al snel valt op dat Edwards aan geheugenverlies lijdt. Constance beslist hem te helpen en ontdekt dat hij eigenlijk niet de echte Dr. Edwards maar John heet. De politie komt hier ook al snel achter en ze slaan beiden op de vlucht. Constance is overtuigd van zijn onschuld en ze gaan naar de plaats waar de echte Dr. Edwards vermoord is. Aan de hand van psycho-analyse en met hulp van een oud-professor van Constance proberen ze te achterhalen wat er met Dr. Edwards gebeurt is en wat er mis is met John's geheugen.

Ik heb weer genoten van deze Hitchcock. De droomsequenties, speciaal voor deze film ontworpen door Salvator Dali, zijn fantastisch goed gefilmd en op de acteerprestatie van zowel Gregory Peck als Ingrid Bergman is vrijwel niets aan te merken. Alle typische Hitchcock kenmerken zijn weer aanwezig: de cameo, af en toe wat humor om te spanning weer even te laten zakken, plotwendingen... Wat me vooral zal bijblijven is de scene waar Gregory Peck met een scheermes in zijn hand de trap afkomt en de hoek van waaruit dit gefilmd werd.

8/10

Grindhouse

(Quentin Tarantino & Robert Rodriguez, 2007)

Grind houses waren filmtheaters waar hoofdzakelijk exploitationfilms vertoond werden, de term werd ook al snel gebruikt voor het soort films wat in dit soort theaters gedraaid werd.

Tarantino en Rodriguez brengen met dit tweeluik een ode aan deze ondertussen verdwenen filmtheaters. De twee regisseurs werkten al eerder samen aan o.a. From Dusk Till Dawn ( 1996) en recenter Sin City (2005) en deze lijn hebben ze prachtig voortgezet in Grindhouse. De film begint, net als in de vroegere grind houses, met een neptrailer voor een of andere exploitionfilm genaamd Machete met in de hoofrol Danny Trejo (speelt o.a. ook mee in de From Dusk Till Dawn-trilogie). Dan volgt de eerste film: Rodriguez' Planet Terror. Een dorpje wordt gesteisterd door een bende bloeddorstige vampiers nadat een chemisch gas ontsnapt is. Cherry en Wray nemen het voortouw in handen om de wereld te redden van de ondergang en gaan daarvoor niets uit de weg. Na Planet Terror volgen er weer een aantal neptrailers met veelbelovende titels als Werewolf Women of the S.S., Don't en Thanksgiving. Dan volgt de tweede speelfilm, ditmaal is het de beurt aan Quentin Tarantino's Death Proof. 'Stuntman Mike' is een gestoorde psychopaat die de straten onveilig maakt. Zijn verbouwde Chevy Nova is 100% 'death proof', althans voor de bestuurder. Op een avond merkt hij een groep jonge vrouwen op, en dan kan het spelletje beginnen...

Er is maar één woord voor deze film: klasse! Het regisseursduo heeft er alles aan gedaan om de sfeer van vroeger terug op te roepen: bewuste krassen en vuiltjes op de filmrol, geluid wat soms wegvalt of niet synchroon loopt met het beeld, de neptrailers voor en tussen de twee hoofdfilms... Jammer dat men beslist heeft om de film voor de Europese cinema's in twee te splitsen, want dit geeft volgens mij helemaal niet het effect wat QT en RR voor ogen hadden. Hopelijk komt hier later nog een mooie dvd-uitgave van uit in het buitenland, in zijn oorspronkelijk bedoelde versie, kan haast niet wachten tot dan.

Planet Terror: 9/10 Death Proof: 9.5/10 Grindhouse: 10/10